این که در چه مقیاسی زندگی می کنیم و دیگران رو چه قدر در زندگیمون و تصمیم گیری هامون دخالت می دیم ؛نسبت مستقیمی داره به عشق و علاقه ما به خداوند متعال و حجت خدا بر روی زمین.به میزانی که این عشق حقیقی باشه ؛مقیاس زندگی ما هم گسترش پیدا می کنه.بعضی ها مقیاس زندگیشون برد نداره ؛فقط خودشون رو می بینن و خودشون رو.به همون نسبت از زیبایی ها و خوبی های حقیقی هم دورن.
بعضی ها نه رو به رشدن و عشق داره در وجودشون ریشه می دوونه ؛اون ها مسیری رو طی می کنن و مقیاس زندگیشون گسترش پیدا می کنه و ارزشها و ارزشمندها وارد حیطه زندگیشون می شن.این افراد خوبی ها و زیبایی های زیادی رو درک می کنن.بدور از خیلی از ناهنجاری ها و تنگ نظری ها.
کاش بتونیم رشد کنیم.و داروی دل بیمارمون رو بدست بیاریم.
عشق مجسم تویی شمس فقط روی توست
باد زما دور شد در پی گیسوی توست
بیا و مرحم بذار بر دل و بر جان ما
این دل بیمار ما در پی داروی توست




برچسب ها :
انتظار فرج ,  تعالی روحی ,  زندگی در مقیاسی بزرگ تر ,