به نظر من نباید عشق را که محیط می شود و به تمام اعمال و رفتار جهت می دهد ، به یک انسان و یا به یک مخلوق منحصر  کرد.آن انسان و یا آن مخلوق هم خود جلوه ای از حق تعالی هستند و فقط اوست که شایسته پرستش و محبت بی دریغ است.خوب گاها افرادی با سیرت خوب و یا با صورت خوب جلوه ای از این زیبایی می شوند و انسان به گوشه ای از زیبایی های بی حد و نهایت الهی پی می برد و دل بسته می شود ،که از آن به عشق تعبیر می کنند.بنا به تعبیری که فرد از خوبی و زیبایی دارد ،جذب می شود و احساسات جدیدی را درک می کند.آن احساس خوب فرد را یاد ذات مقدس حق تعالی که زیبایی مطلق است ،می اندازد و سبب می شود که فرد یک احساس درونی ناشی از درک یک زیبایی و تامین یک نیاز نهفته را درک کند.
افراد بر حسب نیاز هایی که با آن احساس ها تامین می شوند جذب شده و دل بسته می شوند.مانند درک زیبایی های طبیعت و محیط های طبیعی که در دلبستگی به یک محیط زبیای خوش منظره اتفاق می افتد و دل بسته شده نمی تواند از زندگی در آن محیط دل بکند ؛و یا عشق به جنس مخالف که در این دلبستگی فرد نیاز هایی همچون درکنار او بودن و نیازهای مربوط به داشتن همدم و احساس نیاز به داشتن شریک و همراه برای زندگی و داشتن فرزند و نیاز جنسی و ...دارد و این تصور را دارد که با وصال به معشوق خود این نیازها را تامین خواهد کرد.شدت دلبستگی - بدلیل نیاز های متعدد فرد -در این موارد زیاد است و سبب می شود در اصطلاع عامیانه این گونه روابط عشق نامیده شوند.البته که بسیار کم پیش آمده که دو طرف با ارزش ترین داشته خود را (جان) فدای طرف مقابل بکنند ،و گاهی این روابط با اندک ناملایمتی در هم می شکنند پس عشق نامیدن این روابط تنزل مقام عشق است.البته گاهی هم شاعران و نویسندگان تعابیری عاشقانه به این گونه روابط می دهند تا حقیقت و لذت عشق را تفسیر و بیان نمایند و برای این که مسئله برای خوانندگان ملموس باشد از محبت هایی که بین دو جنس شکل می گیرد ،به عشق تعبیر می کنند.متاسفانه این مسائل دست به دست هم می دهند واین تصور غلط را ایجاد می کند که گرفتار عشق شدن و درگیر عاشقی شدن منحصر به رابطه زن و مرد است و معمولا روابط عاطفی دیگر عشق نامیده نمی شوند.
ولی اگر محبت از اول به ذات خداوند متعال باشد.محبت به همسر و محبت به جامعه ،به خاطر خدا و در محیط عشق خدا قرار خواهند گرفت و سرد نخواهند شد.
....................................................
:: پی نوشت :
امام هادی(ع) : العُجبُ صارِفٌ عَن طَلَبِ العِلمِ ، داعٍ إلَى الغَمطِ والجَهلِ (بحار الأنوار، ج 69، ص 199 )
 خودپسندى، آدمى را از دانش‏جویى باز می دارد و به ‏ناسپاسى و انکار حق می خواند .




برچسب ها :
عشق ,  محبت ,  دل بستگی ,