ما ز یاران چشم یاری داشتیم          خود غلط بود آن چه می پنداشتیم
تا درخت دوستی برگی دهد             حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم
گفت و گو آیین درویشی نبود            ور نه با تو ماجراها داشتیم
شیوه چشمت فریب جنگ داشت     ما ندانستیم و صلح انگاشتیم
گلبن حسنت نه خود شد دلفروز       ما دم همت بر او بگماشتیم
نکته‌ها رفت و شکایت کس نکرد       جانب حرمت فرونگذاشتیم
گفت خود دادی به ما دل حافظا         ما محصل بر کسی نگماشتیم
:: حافظ





برچسب ها :
حافظ ,  شعر ,  درد و دل ,  انتظار ,